Een machtige en etherische herinnering

Wie kan ons helpen om de programmering van het eerste festival van Midis-Minimes te reconstrueren? Het was 1986. Dat jaar lagen er tussen de beslissing om een festival te stichten en de eerste feitelijke strijkstokstreek – die van het Orchestre de Chambre de Wallonie, dat de spits afbeet met ‘gearrangeerde’ melodieën van de Beatles… – slechts zes weken. Er was maar net voldoende tijd om een historische affiche in elkaar te knutselen – die inmiddels een waar collectorsitem is geworden! – en duizend folders aan te maken om de concerten van juli aan te kondigen (tijd om verder vooruit te plannen was er niet…).
Midden juli verscheen een tweede reeks folders, met de concerten van augustus. Het publiek kreeg dagelijks een gestencild blad met daarop de biografie van de muzikanten en het concertprogramma. Vermits deze eenvoudige uitgaven verloren zijn gegaan, resten ons slechts fascinerende herinneringen… Idem dito voor het publiek, dat in korte tijd van tien tot honderd en tot een volle kerk evolueerde, en voor de artiesten, die louter voor het plezier speelden, met hartstocht en zonder vergoeding.
Vijfentwintig jaar later, en zonder dat we die gedenkwaardige eerste editie in haar geheel terug in scène kunnen zetten, weten we dat ze het begin betekende van een grondige hertekening van het Belgische muzieklandschap. Het festival was natuurlijk niet alleen, maar vertegenwoordigde en voorvoelde dikwijls – in al zijn bescheidenheid – de ontdekking van nieuw talent, een terecht eerbetoon aan uitnemende Belgische muzikanten, de definitieve verbreding van het repertoire, de rijkdom van de niet-Europese muziek en de vitaliteit van jonge orkesten.
Dankzij gerichte hulp, mecenaat of ambassades konden enkele buitenlandse sterren worden uitgenodigd, waardoor de indruk werd versterkt dat het festival – hoewel het bescheiden overkwam – in het teken stond van originaliteit, veeleisendheid en kwaliteit en als dusdanig kon ‘meespelen met de groten’.
In 1990 maakte het mecenaat van Winterthur in associatie met de bedachtzame artistieke leiding van François-Emmanuel de Wasseige een nieuwe stap voorwaarts mogelijk. En toen Bernard Mouton hem in 2001 opvolgde, was dit het begin van een nieuwe programmaontsluiting in tijd en ruimte, met in het verlengde daarvan de stichting van twee aanverwante festivals, in Leuven en Waver. Met als aardig neveneffect een steeds verder groeiend publiek.
Nu verhuist de Brusselse tak van het festival van de kerk waar het allemaal begon naar het naburige Conservatorium, dat groter is, gemakkelijker bereikbaar, en door zijn goeie akoestiek uitstekend geschikt is voor het merendeel van het repertoire, zonder het andere te benadelen.
Ten slotte was dit herdenkingsjaar een mooie gelegenheid om voor ons geacht publiek een muzikaal herdenkingsalbum te publiceren. In een box met 5 cd’s, opgedeeld volgens de gebruikelijke organisatie van de festivalweek, zit een selectie van significante opnames, met hun vibraties en hun onvolmaaktheden, als gelukzalige weerspiegelingen van de levenskracht

Opus 3